جوانی داستانی بود....

پریشان داستان بی سر انجامی.....

غم اگین غصه تلخی که از یادش هراسانم..

به غفلت رفت از دستم.....

وزین غفلت پشیمانم.

جوانی چون کبوتر بود و من بودم یکی طفل کبوتر باز

سرودی داشت ان مرغک

که از بانگ سرودش مست بودم شادمان بودم

به شوق نغمه مستانه او نغمه خوان بودم

نوایی داشت حالی داشت....

گاه و بی گاه با طفل دلم قال و مقالی داشت.

جوانی چون کبوتر بود و من بودم یکی طفل کبوتر باز....

که او را هر زمان با شوق اب و دانه می دادم

پر و بال لطیفش را به لبها شانه می کردم....

و او را هر زمان با شوق اب و دانه می دادم

ولی افسوس هزار افسوس

یکی روز ان کبوتر از کفم پر زد

ز پیشم  همچنان تیر شهابی تند بالا رفت

به سوی اسمان ها رفت فقان کردم

نگاهم را چنان صیاد دنبالش روان کردم........

ولی کم کمک چون نقطه شد و ز دیده پنهان شد

به خود گفتم که ان مرغک به سوی لانه می اید

ولی افسوس هزار افسوس.....

به عمری در رهش اویختم فانوس چشمم را.......